13 readers ngayong araw na to (na dati`y umaabot ng 64 to 200 -salamat sa entrecard- readers), napakamot ako sa baba ko. Pagkatapos akong maexcite sa testimonyal sa kin ni Rino Facebook biglang nangatog ang tuhod ko at nag isip na malamang sa hindi ang blog na ito e unti-unting mamamatay.

Hehehe, syempre charing ko lang yun. Eksaherasyon.  Pero kapag hindi ako tumino tino, kapag sa tingin ko e masyado na kong nahuhumaling sa pagtatanim at pangangarap na magkaroon ng isang mansyon sa Farm Town, malamang sa hindi, tigok ang blog na to.  Uso pa man din ang tigukan.

Hindeeeeeeeeeeee!!  Ayokooooooooooooooo!!

Viewed 5302 times by 532 viewers

Uso din dito ang dollar store, mga produkto na mabibili mo ng isang dolyar pababa.  Lahat halos ng mga produktong iyon tiyak na tiyak e galing sa China kung saan ang mga produkto e mura.

Sa kaalaman ng lahat, pasukin ng tao ang dollar store mula sa mga lokal na mamamayan hanggang sa mga imigrants.  Maraming mga produkto ang mabibili sa dollar store, kabilang na run yung sobrang init, napakainit at nuknukan ng init na tsokolate ni Mike Avenue.

Binisita ko yung blag niya pero hindi na pwedeng mabasa, kailangan may password ka para mabasa mo.  Sayang naman kung kailan makakakuha ng maraming hits dahil isa na naman “daw itong pag aalipusta sa mga OFW na tulad ko” saka pa sinara ang blag.  Gusto ko sanang malaman kung nagpapatawa lang siya o may himig na pangungutya dahil sa mga nabasa kong blag.  Natuto na ko sa karanasan ayaw kong sumambulat ng galit sa isang bagay na hindi naman nabasa ng dalawa kong mata.

Hinanap ko rin yung emayl na natanggap ko sa amo kung saan halos lahat ng produkto dito sa Canada e galing sa Asia, kaya madalas wala ring trabaho ang mga lokal dahil walang mga pabrika na gumagawa ng mga pangunahing produkto.  Syempre kasi mas makakatipid kung ang mga produkto e inaangkat na lang sa mga third world countries.  Murang mga kalakal na ibebenta sa presyong dolyar. 

Yan daw ang tinatawag na wais na ekonomiya.

Kung bakit may balikbayan box dyan sa taas? bah malay ko.  Meron akong nakatabing ganyan hindi ko naisip na maglagay ng tsokolate kung hindi pa dahil kumakalat na post tungkol sa tsokolateng galing sa Canada na galing pala ng China.

Viewed 24352 times by 1229 viewers

Kung kailan sabi ko - sa hindi mabilang bilang na beses na - na maaga na akong matutulog, kailangan mga at least pitong oras na tulog sa isang araw, heto ako alas una beinte sais ng madaling araw at tinatapos ang post na ito.

Hindi ko maiwanan ang napakaganda ang napakasimpleng templeyt na to.  Minimalist.  Malinis sa mata.  Ilang beses na akong nagplano na magpost, kesehodang walang maipost. Parang diary ba.  Ilang beses rin akong nagsimulang gumawa ng diary noon.  Bawat unang pahina, may nakasulat na -heto ako, gumagawa ng diary pero wala namang maikwento- hanggang sa ibaba ko ang mga bolpen ko na muling hahawakan kapag nakaisip ulit na gumawa ng isang diary na pagkatapos ng isang pahina ay isisksik sa isang tabi.

Pagkatapos ng mahabang isang buwan na pagpapahinga, nagpapasalamat ako sa batang ito (tingin ka sa taas plis) na halos ipukpok sa akin yung hawak hawak na golf club.  Nagtatampo dahil sa hindi ko sinunod ang gusto nyang kuhanin yung bird’s nest sa puno.  Hindi ko kinuha, una dahil sa mataas ang pinaglalagyan nito.

Pangalawa, ang sabi ko sa bata, may sariling buhay ang mga ibon kaya hayaan natin silang mabuhay sa sarili nilang buhay.  Respeto kung baga.

Ang sabi niya patay na daw ang mga ibon, iniwan daw ng inahen at hindi na binalikan.  At kung patay na nga ang mga ibon, nararapat lang na ilibing ang mga ito.  Parang noong isang taon, para kaming tanga sa likod bahay na dinasalan ang mga namatay na ibon na itinanim niya sa ilalim ng lupa.

Pri-nay over ko pa nga.

Viewed 26825 times by 1375 viewers

Pagbalik ko noong linggo ng gabi sa trabaho, pinagmalaki agad sa akin ng panganay na anak ng amo ko yung labing isang itlog ng pato na nakita nila sa kasukalan sa likod bahay kung saan sila nang-huhunting ng turkey.

Nilagay nila sa loob ng hindi kalakihang aquarium ang mga ibon na pinalibutan ng mga pakpak ng nahuling turkey noong isang linggo at tinapatan ng dalawang ganitong ———–> lamp shade.

Sabi ko sa amo ko, iyan ang tinatawag na balut.  Bakit di na lang kaya namin ilaga, budburan ng asin at suka sabay kaining buong buo ang sisiw sa loob habang masabaw sabaw pa.

Matagal tagal na rin pala akong hindi nakakakain ng balut, tanda ko noong huling uwi ko eh pinagsawa ko ang sarili ko nito.  Saka one day old.  Pati na rin bola-bola sa kariton.

Viewed 42037 times by 2220 viewers

Kasi madalas ako sa lansangan.  Kasi wala akong panahong mag-isip.  Kasi wala akong panahong magblag.  Katulad ngayon, siningit ko lang ngayong oras na ito bago ako matulog.  Makapagblag lang, kahit na ano.  Kahit na walang kwenta.

Minsan iniisip ko na patusin yung sinasabi ng isang kaibigang kano….magkakamal daw ako ng limpak limpak na salapi kung ibebenta ko yung domain na manilenya.com (insert natin yung mala-demonyong tawa dito.)  Minsan naman iniisip ko na hayaan na lang na lumutin ang blag ko, tutal ganyan naman talaga buhay, minsan may interes ka pero mas madalas yung interes mababa lang, depende kung 5-6 (utang) ang usapan.

Nagtatagal ako ng kaunti sa harap ng keyboard, tinitignan ko kung mayroong ibubuga ng konti ang isip ko para magkwento……pero wala pa rin.  Hmmn siguro kaya ako hindi nagtagal sa kursong Journalism,  zero ako pagdating sa pag-iisip ng konsepto ng maisusulat.

Kung gusto kong magtagal ang blag na to, kailangan kong mag isip ng bagong taktika, pwera na lang kung okey lang sa akin na walang magbasa.  Sabagay, mukhang okey nga lang sa akin na walang magbasa, tutal, sinong mokong sa panahon ng bagong mukha ng blag ang magtatyagang magbasa ng personal ng may personal na buhay?

Dalawa lang ang nakikita kong in sa blogging ngayon, ang isa yung tinatawag kong “kumikitang kabuhayan”, yung isa e tungkol sa pulitika.  Mayroon din namang “kumikitang kabuhayan sa pulitika”……tamang tama sa nalalapit na eleksyon.

Wala ang blag na ito sa alin man sa dalawa o alin man sa tatlo.  Ibig sabihin, hindi ako in.

Hmnn, isip isip kung paano maging in………………………………………………………………

Viewed 43360 times by 2277 viewers

Ang bilis ng panahon, akala ko kahapon lang noong nag disi-sais ako, ngayon apat na na taon na lang may disi-sais na akong anak….parang gusto kong umiyak kasi parang hindi pa ko nakaka-alpas sa ganoong edad.  Pakiramdam ko lang.

Ang bilis ng panahon, nakita ko sa web cam yung tatay at nanay ko kahapon, iniimadyin ko pa yung may hanggang balikat na buhok ni tatay noon, medyo kulot kulot ang laylayan, hubad-itaas habang suot ang pantalong levi’s na straight cut.  Akala ko kailan lang yung madalas kong suotin ang mga pantalon nya na nagmimistulang bell bottom kapag suot ko, katerno ang puti o asul na t-shirt na may tatak na Guam Cockpit sa likod.

Kagabi, nahahalata na sa itsura nya yung mga panahong pinagdaanan niya na pakiramdam ko bata pa lang ako ay pinagdaanan ko na rin sa tuwing suot suot ko ang mga damit niya.

Hindi na naka-mini skirt ang nanay ko katulad ng madalas kong titigan na litrato niya noong kabataan niya, ang madalas kong sinasabi ewan ko lang kung may nakakarinig e ” hindi ko kaya ang tibay ng loob niyang mag mini skirt“.  Ang seksi ng nanay ko noon kahit na ibinablandra niyang dumating siya ng maynila mula sa probinsya para mag katulong.

Ang bilis talaga ng panahon.  Magdadalawang taon na ako dito sa Canada sa darating na Hunyo at mag lilimang taon mula ng nilisan ko ang ‘pinas, tinakasan ang buhay third world para mag domestic helper sa Singapore at maging Caregiver dito sa Canada…….nakakalungkot na nakakatuwa.

Viewed 52963 times by 2701 viewers

Humabol ng award si Kenji, hindi pa nasiyahan sa binigay sa king Pang anim na place para sa Pinoy Expat Award noong nakaraang taon at ngayon isang nagbabagang award naman ang ipinasa sa akin.

Maraming salamat din sa Neno Award kapatid na Kenj pero pasensya na dahil nagkakaproblema lang ako sa pasahan ng mga tag/award na naglipana na blogosphere kaya tanggapin mo na lang ang pasasalamat ko.

Siya nga pala, congrats at good luck sa muling pagbubukas ng 2009 Pinoy Expat/OFW Blog Awards, tiyak na mas aabangan ang pakulong ito ngayong taong ito.

Hayyy! kung ganito kasimple ang magpost…. mga sampung minuto (kaka edit, umabot ng kinse minutos.. ayus!) lang itong post na to..siguro mapapadalas ang pagbablag ko.

Pwede na kong matulog, gudnayt!

Viewed 56923 times by 2907 viewers

“Why I love to blog?” tanong ng  tag.  Hehehe ewan ko lol! hindi ko na maesplika kung bakit gustong gusto kong magblag lalo pa ngayong biglang sulpot na lang ako, kung baga ni-rerevive ko na lang yung tinatawag na “passion”.  Mabuti pa siguro e muli ko na lang buhayin yung mga sagot ko sa kaparehong tanong, mahigit isang taon na ang nararaan (pwede mong isingit dito ang walang kamatayang intro ng Lovingly Yours, Helen o ni Madam Bola kung gusto mo.)

Bakit daw ako nagbablog?

1. Dito sa blog may boses ako.  Boses na hindi impit, hindi matinis at lalong hindi sintunado.  Naibibigay ko ang mga ideya ko sa bawat isyu ng may magandang tempo at kung mayroon mang hindi nagagandahan sa boses ko, wala pa namang nagsasabing tumigil na ako sa kakakanta.  Ang madalas ko lang makita sa comment box ko:  wala na akong gana sa isyu na yan…bahala na sila sa buhay nila.
2. Dito sa blog nakakapagkwento ako.  Wala naman akong mga kaibigan na madalas kong kwentuhan, mga simpleng kwento ng pagkabata, simpleng kwento ng bayang pinagmulan.  Kwentong tundo.  Kwentong maynila.  Dito ko nalaman na yung mga karanasan ko o mga naging pangaraw-araw na buhay na madalas kong sabihing walang kwenta…walang thrill…wasted e sobrang ganda palang ikwento.
3. Dito sa blog ko na feel na maganda ako.  Hindi ang itsurang panlabas syempre.  Dito ko kasi naramdaman na walang kwenta ang pisikal na kagandahan kung wala namang binatbat ultimong mga daliri mo.  Hindi sa nagyayabang ako, pero kung ikukumpara ko ang sarili ko sa ibang mga kakilala ko na parang ang tayug tayug…aba e isa lang ang sasabihin ko.  BASAHIN MO NA LANG ANG BLOG KO!
4. Dito sa Blog nagmimistula akong matalino kahit hindi.  Basta lang.  Matalino ako peryud. Wag mo na lang pansinin ang speleng ku dahil pwedeng mali mali spelling basta naiintindihan naman.
5. Dito sa blog nagkaroon ako ng mga kaibigan at IKAW yun saka SILA. Higit sa lahat nagkaroon ako ng fans…mantakin mo yun?

Muli Crisiboy, maraming salamat…..siyanga pala, gusto ko ang leytes entry mo.  Mabuhay ka!

Viewed 57646 times by 3012 viewers

Kung ako ang tatanungin, medyo hindi ko pa kayang tumambay sa tabi ng napakalaking ilog.  Nagngangatal pa yung mga ngipin ko, ibig sabihin hindi pa ko keneydyen at malabong mangyari yun.

Pero ang panahon, sira ulo…baliw. Sukat ba namang nag kinse sentimetro pa ang yelo noong nakaraang araw.  Snow day at walang pasok ang mga bata sa eskwelahan, katunayan kanina nahirapan pang makalabas ng kalye namin ang school bus ng batang inaalagaan ko.

Ang ibig sabihin nito kahit na spring na at halos wala na kong mabanaagang yelo noong mga nakakaraang araw bago bumuhos ang napakapal na yelo e habol ang mga kumpare kong usa na namataan ko may isang buwan na ang nakakaraan. Hehehe! hirap pa man din akong isingit ang mga anak ng kuting kung paano ko ibibida.

Handa ka na ba?

Pero………erase erase na ulit.  Malamig pa rin pero patunaw na naman ang mge yelo….ang post na ito e dalawang araw in the making, mantakin mo yun? tsk tsk tsk!

Viewed 58100 times by 3073 viewers

Bago ako magbalik blog ang sabi ko bumili kaya muna ako ng bagong kamera, yung pinagkakamatayan kong kamera, yung hi-tek na medyo mamahalin. Iyong kasing halaga ng isang bwan kong sahod bilang caregiver dito sa Canada. Tapos ang balak ko ang unang-una kong modelo e yung tindera o tindero nung kamera, kung papayag siya. Sa totoo lang wala na kasi akong maisip iblag, sabi ko nga ka sa kausap ko sa telepono kanina “HINDI NA AKO NAGIGING PRODUKTIBO SA HARAP NG KOMPYUTER NGAYON”

Pero yung camera phone ko (Sony Ericson K850i), medyo produktibo kasi kahit papano nagagamit ko siyang pangkuha ng mga litrato sabay upload sa facebook.  Katulad nyang nasa itaas, kuha noong madaan kami sa Ikea pagkatapos kong kunin yung bago kong Philippine Passport.

Pag nagkataon, walang humpay na litrato na lang ang makikita dito sa blog ko at tuluyan ng mauupos ang mga karanasan ng mga paa ko…tsk tsk tsk.  Ayaw kong mangyari yun.

Viewed 58237 times by 3222 viewers