Manilenya

May nakikita akong isang eksena sa isip ko.  tipikal na eksena sa mga hindi mo naman tyak na magugustuhang palabas na pinoy.  Isang restaurant na may dalawang babaing nag-uusap, mga boses na pumupuno ng ingay sa loob ng buong restaurant kasabay ng pagtunog ng mga kubyertos na ginagamit ng iba pang kostumer.

Pagkatapos iikot ang ang kamera, iikot ng iikot hanggang sa huminto sa dalawang bidang babae at lalaki. O pwede ring bidang babae at alalay na babae. Nag uusap ng walang kwentang bagay na syang pag-iikutan ng istorya.

Tipikal na pelikulang pinoy na kikita ng malaki sa mga sinehan.

Syempre hindi yan eksenang ako ang gumawa, masyado ng gasgas yan sa maraming pelikula.  Pero kung iisipin mayroon akong mga sariling bersyon o sariling plot na naiisip.  Mga plot na tinatahi-tahi ng marahil ay pagal kong mga utak.  Mga plot o eksena na hindi pinag aksayahang ilagay sa papel o itipa sa isang taypwayter.  Mga eksenang kalaunay naging mga naburang ala-ala na nakatala sa isang imbisibol na diary, mga kwento ng buhay  na hindi naman totoong  naganap o mga kwentong gusto mong maganap pero malabong maganap.

Yan ang nagagawa ng madalas na paglalakad ng walang patutunguhan o di kaya naman ng mga gabing hindi mo alam kung kailan ka dadapuan ng antok.

Pero yung eksena pagkatapos ng Bagong Taon, iba syempre.

» Read the rest of this entry «

Viewed 20500 times by 2044 viewers

Big day! ito minsan yung tawag kapag darating na yung kaarawan mo.  Minsan din big day din ang tawag kapag manganganak ka na.

Ganoon yung nararamdaman ko.  Ganoon yung sinabi ko sa nanay ko kanina sa telepono noong sinabi nya`wag kang mag isip! relaks ka lang.  yung parang wala lang.`

Marami daw kinausap si nanay na may ganitong sitwasyon.  Iyong mga taong nakausap daw nya, talagang hiniwa pa ang tyan at ang sabi nila, katulad ng sabi nya `parang wala lang`.

Madali lang daw.  Hindi ko mararamdaman. Pwera na lang daw kapag nagising ako kasi me sugat na ang tyan ko, syempre makirot yun.

At syempre kapag makirot, masakit.  Sakit na tatagal daw ng apat hanggang pitong araw, pero kung masyado mong ninenene ang sarili mo baka habang buhay mong maramdaman ang sakit.  Buti na lang hindi ako ganoon.

Buti na lang medyo matapang na ako ngayon.  Sabi ko, KAYA KO YAN.  Isipin ko na lang kunwari e ako si Darna na hindi mailuwa ang bato kaya kailangang ilabas sa tyan.

Viewed 6033 times by 1288 viewers

Ako ay nagbalik.  Bilang na bilang ko ang mga araw, disiotso na mga araw na walang post at hindi man lang bumibisita sa sariling blag, pakiramdam ko parang akong si Dong Abay noong nawalang ng interes sa buhay at nanatiling nasa loob ng pamamahay sa loob ng ilang taon.  Nagkaroon ng sariling mundo.

Disiotso na araw ng paglalakbay ng utak na walang kasiguraduhang patutunguhan, op kors hindi naman ganoon naging kawalang kwenta ang panahon na pakiramdam ko e sinasayang ko ang mga oras ko sa pakikipaghuntahan sa mga kaibigan sa facebook pagkatapos ng trabaho lol!

Heniways, heto na ko.  Hindi kailangan ng napakalalim na post para muling tawagin ang sarili ko na blagistang pinoy.

Pero gusto kong ibahagi sa inyo ang isang lumang kwento ng buhay ni Ms. Myrna Buendia.  Kwentong unang nadaanan ng mga mata ko sa Facebook. Kung tutuusin, may kwenta rin pala ang paglalayag ko sa labas ng pagbablag.

Panahon ng FQS (First Quarter Storm).  Kung itatanong mo kung ano yun? tanong mo na lang sa tatay at nanay mo.

» Read the rest of this entry «

Viewed 2745 times by 522 viewers

Bago ko nakita yung buwan sa umagang tapat ng alas nwebe, dahil sa hindi ako tinanggap sa klase ng instruktor na dapat sanay magtuturo sa aking magmaneho, napagpasyahan kong magkape sa isang malapit na coffee shop.

Dala dala ang kape sa isang kamay na may hawak na hawak na purse (dati bag ang tawag ko dito, pero nung minsan may tumama sa sinabi kong bag) at isang notbuk sa kabilang kamay.

Iniinom ko ang kape habang naglalakad na hindi magkanda-ugaga, iniisip ko yung itsura ko. mga itsura na napapanood ko sa telebisyon.  Panahon ng taglamig, naka coat at may nakapulupot na scarf sa leeg.  Sosyal ang pagbitbit ng sosyal na Coach purse na niregalo ng sis kong maganda from Ebay (naks nagyabang!), hindi ko alam na ganun daw magdala ang mga sosyal ng bag kundi pa tinuro sa akin ng syempre sis ko pa ring maganda.

At higit sa lahat…..nagkakape habang naglalakad.  Hindi gawain sa pinas ang ganung trabaho…ewan ko lang ngayon.

Ingungudngod ang nguso sa maliit na butas ng takip ng kape, tapos maglalakad ulit.  O di kaya namay sabay gagawin para lalong mukhang hindi magkanda ugaga sa paglalakad.

Ang ganda ng feeling ko, o feeling maganda pero feeling malungkot din.  Ganoon ang daloy ng buhay kapag walang trabaho, maglalakad habang nagkakape o di kaya nama’y nagkakape habang naglalakad, wala kang ibang mapagpilian kasi hindi mo pa kayang bumili ng sariling sasakyan.  Maglalakad ka lang ng maglalakad kasi wala ka rin namang ibang mapupuntahan kasi nga wala kang sasakyan.  Walang bus, wag ka ng magtanong at higit sa lahat mahal ang taksi, punta ka lang sa kanto e CAD 45 na, kaya di bale na lang.

Isang araw ng paglalakad, mga dalawang linggo na ang nakakaraan, tamang 5 degrees ang panahon. Pakiramdam ko napakasopistikada ko sa brown coat na binili ko ng CAD 8 sa isang ukay ukay rito, pinatong ko ito sa kulay lilang sweat shirt na ibinagay ko sa sa levis na cordoroy.

Isa na naman itong araw ng walang humpay na paglalakad, nakatatlong establisemento rin naman ako. Sobey’s na binilihan ko ng gift card, panregalo sa may birthday, Coffee shop na binilan ko ng kape (syempre!) at Groserya na inutangan ko ng isang linggong pagkain.

Habang naglalakad, napapansin ko ang umaambang ulan.  Patay! 5 degrees na sasabayan ng ulan.  At umulan nga.  Ulan na sobrang lakas.

Syempre pag ganoon na ang tema ng paglalakbay ko, hihingi na ko ng tulong sa taas, mag faflood ako ng pleaseeeeee, pleaseee, pleaseeeeee! pahintuin nyo na po ang ulan pleasssssssseeeee!

Ayaw kong tumawag at magpasundo kasi matigas ang ulo ko.  Pilit kong sinisindihan yung dala kong yosi, para mabawasan yung lamig na nararamdaman ko pero masyadong malakas ang hangin.

Kasabay ng malakas na hangin yung unti-unting pagliwanag.  Alam mo yun, parang pelikula.  Parang mga anghel na walang langit lol!

Pagkatapos ng liwanang, rainbow doon sa may bahagi ng creek.  Kinuha ko yung camera ko sa purse ko sabay hubad ng gloves.

» Read the rest of this entry «

Viewed 3396 times by 610 viewers

Nasa kalagitnaan pa lang ng tag-lagas dito.  Kung katulad ito sa kalendaryo noong isang taon, matatapos ito sa Disyembre 20, kinabukasan naman mag uumpisa ang winter pero nitong nakaraang linggo, dalawang beses ng nagkaroon ng snow.

Kaya habang maaga ay ipost ko na itong lugar na madalas kong daanan sa tuwing  sasapit ang sabado’t linggo.

Isa pa, malapit ko na silang iwanan ng tuluyan dahil sa hindi na ako ulit pa uuwi sa bahay ng kamag-anak na dati kong inuuwian.  Nagpasya ako na mamuhay na ng sarili, tignan ko sa edad na (tut tut!) e kung kaya ko ng mamuhay mag isa.

Dito sa malayong lugar ng norteng bahagi ng Canada….hmn, hindi ako sigurado, sabi ko diba, mahina ako sa direksyon.

Pagkatapos ng pagkanan, pagkaliwa, pagpasok sa tila iskinitang daanan, paglabas at muling pagkaliwa….muling pagkaliwa ay isa ulit mistulang iskinita na syang papasok sa isang maliit na kakahuyan.

Ito na ang itsura niya.

» Read the rest of this entry «

Viewed 4077 times by 622 viewers

Oktubre 6 na pala, mahaba-haba din yung tinulog ko. Nagising na lang ako kaninang umaga sa malakas na tunog ng cellphone ko, hindi ko na nahintay yung pagtunog ng alarm clock na isinet ko kagabi. Tawag mula sa malapit na ospital na binisita ko kahapon.

May dalawang taon na rin itong nararamdaman ko sa kanang bahagi ng tyan ko, kasabay ng pagsakit ng kanang bahagi ng buto ng balikat ko. Minsan umiikot siya sa kanang tyan ko, pero mas madalas kapiling ko ang sakit bago ako matulog hanggang sa maghapong trabaho.

Akala ko noon e dala lang ng gutom, hindi kasi ako kumakain ng maayos noong nasa Singapore pa ako dahil sa wala akong kasamang kumain sa maghapon. Madalas e kape at yosi lang ang laman ng tyan at baga ko.

Sa totoo lang, kinakabahan ako sa kung anong klaseng sakit na nararamdaman ko. Hindi naman sya yung masakit na masakit pero dama ko yung tensyon, sabi ko nga e “something’s goin on”.

Pero iniisip ko rin e baka sobrang kaiisip lang to?

» Read the rest of this entry «

Viewed 2822 times by 537 viewers

“Why are you there (Canada) then?” My cousin retorts when I told her that I don’t dream big.

I don’t really dream big. When my mother asked me what I want to be when I grow up, I was in grade school that time, and I told her I want to be a teacher.

But honestly, I don’t know what I really want to be. I have never thought about that, it’s just that I felt that my mother was waiting for my answer so I replied with no hesitation.

And wanting to be a teacher is not big either, at least in the Philippines.

When I was still in Tondo, I always see this house every time I buy vegetables for our meal. If you know the common ‘tao’, they buy common needs when they need it, so I get to see this small house two to three times a day. Their house is probably smaller than ours, or I just thought that it is smaller because it seems that they have these appliances tucked in their living room. Since it is small, the living room might also be their dining room, just like us.

What I like in that house was the organ in one corner and the phone (we have no phone yet at that time) and the organ seem to grant my wish to learn to play any musical instrument. Guitar would be fine but, it won’t give me the glory of having a small but appealing house.

Still, not a big dream. I could wish a big house and lot in one of the richest subdivision or condominium in Makati but I didn’t.

I never thought of leaving Tondo.

Viewed 1342 times by 377 viewers

This was the message I saw taped in Mike’s front door when I climbed the stairs to his cottage. I was surprised when I read this, I didn’t realize that he is this cordial person. I saw him twice, well this was the third time I saw him, the last time was in my birthday party that my uncle threw for me last year.

He called A First Nation in this country. The Indian people who were the very first souls that reached Canada. I only watched them in the movies, and now I even hibernated at his place together with my group for two days.

He loves to utter the words “This is my country” whenever we talk about what he can do (,and what he cannot), and then we will all be bursting into laugh.

» Read the rest of this entry «

Viewed 2783 times by 538 viewers

(Photos from Donabellas)

When I read this line, my father rolled up to my mind. He didn’t say he loves me or my two other sisters. He didn’t even show love to us.

The only emotion you could ever see on him is the irks when he sees something that he thought is displeasing and gladness if you do or give something good to him.

The only memory of how he became a father to me was when I saw him holding a piece of lumber when there was a big news that a group of bad guys who escaped the city jail and gone amuck in some schools in our city and my former school was one of them. He was carrying that lumber, and he was planning to get me from school.

I forgot all the candies and chocolate that he used to bring when he gets home after his long day of work. He usually brings 3 candy mint or one pretzels every night and a gallon of ice cream in every occasion.

» Read the rest of this entry «

Viewed 996 times by 338 viewers

I have just finished reading one article in the magazine I recently bought, and it’s all about regrets, about being sorry for themselves and about living with sadness which seems like most people enjoys having it beside them while watching drama shows on their television sets.

Funny how the author have mentioned celibate/celibacy in her steps on transforming their way when people will tell the story of their past, it totally struck me. I first encounter the word celibacy in Bo Sanchez interesting editorial column in Kerygma Magazine.

His vow to celibacy. He wasn’t married yet. I am separated and he’s being adorable (I find him one through his writings) was the subject of my imagery. In my mind, I also declared my oath to celibacy.

That’s why I was so wretched when I found out a year ago that he’s married with two kids. Kidding! Lol

Seriously, it’s been 10 years, since I decided to stay single again, and it’s like, I’ve been grieving for the lost of a relationship - now, I need to explain that it is not my relationship to that person that cause my grief but the word and true meaning of the “relationship” itself – all my life.

I spent a decade of celibacy rather than celebrating my freedom, and I know it’s not good because I just nailed myself to unhappiness. I utterly missed life.

Now, how can I talk about this topic? I’m a kind of not open with this one, but I also want to digress in my usual detachment.

I don’t have a social life outside the net, so it’s impossible for me to meet new friends. I don’t go out a lot, and most guys I met online seems not interested (and so do I – it’s hard to put meaning into friendship, it will just leave you nothing but yourself in the long run)

How about Dating Services? I tried to click the ad in one of my dreary post, I didn’t know why that post generated an online dating ads. I clicked it and I joined out of curiosity, but I didn’t engage myself to its online paid services, for I still have apprehension to this kind of thing.

I know, I need to take the extra step of signing up to one of these paid for online dating services, and I am still collecting some nerves to thrust myself to strangers.

Viewed 976 times by 338 viewers