Ako ay nagbalik. Bilang na bilang ko ang mga araw, disiotso na mga araw na walang post at hindi man lang bumibisita sa sariling blag, pakiramdam ko parang akong si Dong Abay noong nawalang ng interes sa buhay at nanatiling nasa loob ng pamamahay sa loob ng ilang taon. Nagkaroon ng sariling mundo.
Disiotso na araw ng paglalakbay ng utak na walang kasiguraduhang patutunguhan, op kors hindi naman ganoon naging kawalang kwenta ang panahon na pakiramdam ko e sinasayang ko ang mga oras ko sa pakikipaghuntahan sa mga kaibigan sa facebook pagkatapos ng trabaho lol!
Heniways, heto na ko. Hindi kailangan ng napakalalim na post para muling tawagin ang sarili ko na blagistang pinoy.
Pero gusto kong ibahagi sa inyo ang isang lumang kwento ng buhay ni Ms. Myrna Buendia. Kwentong unang nadaanan ng mga mata ko sa Facebook. Kung tutuusin, may kwenta rin pala ang paglalayag ko sa labas ng pagbablag.
Panahon ng FQS (First Quarter Storm). Kung itatanong mo kung ano yun? tanong mo na lang sa tatay at nanay mo.
I was with a group of student activists who chose to live in the fastnesses of Sierra Madre rather than rot in Marcos’ jails. I brought with me 3 pieces f clothing and my 5-month old daughter. She was immediately christened “Kasamang Budoy” and I was named “Ka Bestra”.
We trekked for hours through a muddy and slippery path. Ka Andres carried my daughter on his right arm, and on his left was a long firearm. They lent me a U.S. carbine, just in case a wild pig came by. My legs hurt afterwards, and I pleaded, “Puede ba tayong magpahinga sandali?” To which Ka Andres replied, “Nasa kabilang ibayo lang ang mga kaaway. Baka tayo maabutan.”
It drizzled, and my daughter was overjoyed by the rain. “Ulan! Ulan!” she cried. Then night came, and it was dark. Ka Andres came to pick me up when I fell.
Then sunlight! We reached a clearing, and were met by village people. Some were shouting, “Nandito na sila!” I was the only woman in the group and I got all the attention. Women embraced me like a long-lost friend. We sang revolutionary songs.
The large group split into several squads. “Marunong ka bang sumulat sa Ilocano? Marunong ka bang mag-translate” to which I replied in the affirmative. Ka Andres and I parted
Months passed, and to me it was heaven. The camaraderie was awesome. The peasants were fantastic companions.
Then I received a letter. “Pumanaw na si Ka Andres. Kinubkob ang kubo. Nag-iisa siya ngunit lumaban siya hanggang sa mamatay. Tatlo ang kaaway na patay.”
I remember having a conversation with Ka Andres one moonlit night. Ka Andres said, “Mahaba pa ang tatahaking pakikibaka. Ka Bestra, matatag ka ba? Hindi ka sanay sa hirap. Hanggang kailan ka maglilingkod sa sambayanan?” I was too embarrassed to tell him that I have only been forced by circumstances to join them.
I remember Ka Andres. His memory is etched in the recesses of my heart - how he ably carried my daughter through the muddy path, his determination, his courage, his commitment.
Si Ka Andres. Napakagandang kwento na hiniram ko sa isang kaibigan sa Facebook, napakaganda pero napakalungkot.
Viewed 2750 times by 522 viewers
December 8th, 2008 at 1:35 am
nice story about ka andres..
and nice new lay-out.
cliffnotess last blog post..this Christmas tree
December 8th, 2008 at 1:46 am
grabe, may mga tao talagang committed sa mga ganitong mga bagay at handa talaga silang ipaglaban hanggang sa huli ang kanilang ipinaglalaban.. nakaka- inspire.. sana bawat isa sa atin ay ipinaglalabang ng tulad ng ganito.. ^^
thank you for sharing!
cindyrellas last blog post..Christmas Tree
December 8th, 2008 at 3:10 am
welkam back ateng! o diba, parang nawala ka talaga. hehe, eh parang ginugulo natin ang facebook parati.
at syempre ano ang pagbabalik kung hindi bago ang layout.. 
about po sa post nyo, wow. totoong kwento yan? grabe, hanga ako sa katapangan ni Ka Andres. nakakalungkot na nakakainspire..
karmis last blog post..Siyam.
December 8th, 2008 at 5:23 am
Siguro isinulat niya ito dahil death anniversary ni Ka Andres. O noong Sept 21, 2008 nya ito isinulat? Ganu’n pala talaga ka hirap ang buhay noong panahong iyon?!
RJs last blog post..I’m Back!
December 8th, 2008 at 11:30 pm
maswerte pa rin pala ang henerasyon natin kasi medyo tahimik na.medyo lng. what an inspiring story.
edelweizas last blog post..Experience Sweet Serenity at Bohol Bee Farm
December 9th, 2008 at 5:18 am
Hello, Te. Matagal-tagal nga ang mahigit kalahating buwan hiatus. Pero narito ka na muli kaya dapat nang mag-celebrate! Nag-hibernate ka lang pala sa ibang web dimension, kala ko kung ano na nangyari sau.
***
Baka malapit nang maulit ang mala-FQS pag patuloy pa rin ang problema sa admin Arroyo sa susunod na taon.
Karens last blog post..Before and After
December 9th, 2008 at 8:14 am
Ang tagal mong nawala Momski! Namiss ka ng sambayanang Pilipino hehehe. Kumusta naman ang buhay-buhay jan? Malamig na ano?
Hanga talaga ako kay Ka Andres. Madami ang katulad nyang nagtitiis di lang para sa sarili kundi para sa bayan.
Ang hirap mamuhay sa kabundukan lalo na pag walang internet hehe. Di ako bagay dun lols.
Ambos last blog post..Pacquiao Vs. Dela Hoya Dream Match Photos
December 9th, 2008 at 5:37 pm
hoy, welkam bak! bumalik ka ba para magcelebrate ng bday kasama namin, hehehe
hepi berdey, dec 10 di ba?
kengkays last blog post..kakapagod
December 9th, 2008 at 9:53 pm
CLiffnotes,
hehehe parang hindi ko gusto yung lay out
Salamat
December 9th, 2008 at 10:08 pm
Opo Cindyeralla, katunayan marami akong kilala, yung iba namatay na :(…isa na dyan si Ka Boni lol! as in Andres Bonifacio
December 9th, 2008 at 10:13 pm
MImay, yep yep totoong kwento ito, at yepp yep kalangan talaga bagong lay out lol pero di ko gusto e baka palitan ko ulit lol!
December 9th, 2008 at 10:26 pm
Ewan ko po RJ, pero ang alam ko nag rereminisce sya nung mga nakaraan nya
wala nga daw editing e basta type lang daw sya ngmga naalala nya.
December 9th, 2008 at 10:50 pm
Sis Edel, marami ring kwentong ganyan sa panahon ngayon, di lang natin napapansin
December 9th, 2008 at 11:03 pm
LOl! anuka daddee ambo… may internet sa kabundukan.. si Ka Roger Rosal nga e me sariling blog lol!
Yeah nabuhay ako.. Mabuhay ako ..maraming salamat dadde ambo lol!
December 9th, 2008 at 11:07 pm
hehehe mami kengkz.. thanks actually oo para nga magcelebreyt hehehe happy birthday kay dyunakis mo…alam ko kabertday ko yun e
December 11th, 2008 at 11:12 pm
di pa ako ipinganak nung FQS. but i heard of stories from my teachers at UP and USC.
cebloggers last blog post..Kris Kringle Ideas For Officemates
December 12th, 2008 at 1:30 am
ceblogger,
IPinanganak ako after FQS kaya wala rin akong kamalay malay dun lol!
December 16th, 2008 at 3:11 pm
ang alam ko ang mga katulad ni Ka Andres sa panahon ngayon ay ang mag OFW’s……lumalaban,nag titiis ng hirap,para maka-salba sa kahirapan ang bansang Pilipinas!
December 16th, 2008 at 11:25 pm
Korek Bebot… tayo ang mga bagong bayani diba
..saan ka dito sa Canada? saka babae o lalaki? kasi ang Bebot e unisex na name diba? 
melais last blog post..Hagupit ng Yelo