Noon naalala ko madalas sa panonood ng telebisyon, hindi kami sa palabas natutuwang mga bata, kundi sa bawat patalastas na isinisingit sa mga pelilkula na ipinapalabas.

Ginagawa namin itong isang laro, huhulaan namin kung anong patalastas ang isusunod, paunahan. Ang matalo may pitik sa tenga, ilong o sa kamay.

Kabisadong-kabisado na namin ang mga patalastas kahit na sa isang labas pa lang ng kamay o ulo ng bida sa komersyal o maging sa mga jingle nito.

At sa bawat patalastas, masayang-masaya na kami. Madalas naiirita kami pag natatagalan ang pelikula. “Tagal naman o!” sabay-sabay pa naming sasambitin. “Ang tagal naman ng patalastas!”

At pag komersyal na, ayan na ang mga halakhak pag mag-uunahan na sa pamagat, maririnig na ang simpleng mga hagikhikan pag pinagtatawanan ang hindi nakahula. Mamumula ang kanilang mga pisngi, kasabay ng pamumula ng parte ng mukha at katawan dahil sa mga pitik ng bawat kalaro.

Simpleng kasiyahan sa murang edad at iyon ay tila ba wala ng katapusan.

Iniisip ko ngayon, sana nga ganun lang kasimple ang lahat para masaya. At sana ang kasiyahan ay maging walang ding katapusan.

Viewed 285 times by 104 viewers