manilenya

“Bakit nanay pag anak ba, wala ng karapatang mangatwiran?”

Nagising ako sa malakas na boses ni nanay na iyon. Kausap niya ang isa kong pinsan tungkol sa problema ng nanay nito at mga mas nakakatanda niyang kapatid.

Sabi ni nanay, “ewan ko ba kung sino ke Ging-Ging (younger sis) o kay Bebe (youngest sis) ang nagsabi sa akin na “bakit nanay? porke anak ba hindi na pwedeng mangatwiran?”

“Ako yun,” sabat ko na gising na gising na.

“Pero sinabi ko iyon hindi dahil sa gusto ko lang sumagot o mangtwiran kung hindi dahil sa gusto kong marinig nyo ang boses ko.” sabay tayo sa higaan.

“Yun nga,” patuloy ni nanay. “Gawa niyan malalaki na mga kapatid mo. may mga sarili ng buhay, e ang nanay mo kung ituring kayong magkakapatid e katulad pa rin noong mga bata kayo e. Lahat pinoproblema pa, kaya ayan.”

Hindi ko na itinuloy pa ang pakikinig sa usapan nila.

At ngayon iniisip ko, tama ba yung linyang sinabi ko matagal na panahon na ang nakaraan? Hindi ba ang pangangatwiran ay pagbibigay lang ng justification sa isang bagay na mali mong nagawa? Hindi ba ang pangangatwiran ay ang hindi pagtanggap sa kamalian bagkus ay ipagpilitan sa kausap ko na tama ako, ang sinasabi ko ang totoo kaya kailangan tanggapin din ng kausap ko na tama ako.

At sa bandang huli eto ako, haharap sa nanay ko sasabihin habang umiiyak, “nay nabasag ko po”, “nay nadapa po ako”, “nay nawala ko po”, “nay tama po pala kayo”.

At heto ngayon, narealize ko na mas maganda atang pamalit na salita ang pagpapaliwanag kaysa pangagatwiran.

Kung alam mo na tama ka magpaliwanag ka, iparinig mo boses mo, ipaunawa mo ang gusto mong ipunto. Pag hindi ka marinig o sadyang ayaw kang pakinggan ng magulang mo…huwag kang mag-alala. Dahil darating at darating ang panahon, maririnig ka nila. At sa bandang huli, hindi na sila magsasalita dahil ang dalawang tainga nila, asahan mo lagi nang handa sa kung anumang gusto mong sabihin.

Viewed 1510 times by 370 viewers