manilenya

Kagabi sa Isang Christian fellowship na madalas kong puntahan s tuwing nandito sa bahay si Aunty (mama ni bayaw) ay may isang special guest na galing pa sa California, isang composer/singer na Born Again Christian. Ang sabi niya, sa makabagong panahon daw maraming nagsulputang mga awit at lagi ng ginagamit sa mga simbahan, pero may isang awit isang daan at dalawampung taon na ang nakakaraan, may isang awit na “sukdulan” ang ganda, lahat daw ng pagpupuri at pagmamahal sa Diyos at sa mga lalang niya ay nandoon na. Nilapatan lang niya ito ng bagong musika pero ang mga lumang titik pa rin ang ginamit niya.

Naisip ko, mahigit isang daang taon na rin ang nakakaraan, isang daan at walong taon eksakto ng makamit natin ang “Pambansang Kalayaan” (tiyak, hindi marahil, kalayaan mula sa mga dayuhang kastila), marami ding mga kanta, kantang ginamit ng mga nakaraang rehimen para sa pagseselebra ng “Araw ng Kalayaan”.

At dahil nasanay ako mula pagkabata na sineselebra ang araw na ito (walang pasok sa eskwela at trabaho), ang araw na ito para sa akin ay kalayaan mula sa mga kwaderno, lapis, papel at libro. kalayaan mula sa maghapong pagpapa-alipin sa mga kapitalista at negosyante. Kailangan ay iselebra ko rin ito sa blog ko.

Pero gaya ng singer/composer na bisita sa simbahan kagabi. Gusto kong gunitain ang araw na ito sa pamamagitan ng pagpopost ng akda ng tunay na magiting at nagpasimula ng pag-aaklas laban sa mga kolonyalistang espanyol. Gamit pa rin ang dating titik at alam ko hanggang ngayon, ang bawat letra, bawat salita, bawat saknong ay siya pa ring sinisigaw hindi man ng mga bibig kundi sa puso ng mga taong naghahangad ng tunay na kalayaan.

Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
sa pagkadalisay at magkadakila
Gaya ng pag-ibig sa sariling lupa?
Aling pag-ibig pa? Wala na nga, wala.

Pagpupuring lubos ang palaging hangad
Sa bayan ng taong may dangal na ingat,
Umawit, tumula, kumata’t at sumulat,
Kalakhan din niya’y isinisiwalat.

Walang mahalagang hindi inihandog
Ng may pusong mahal sa Bayang nagkupkop,
dugo, yaman, dunong, katiisa’t pagod,
Buhay ma’y abuting magkalagut-lagot.

Bakit? Alin ito na sakdal ng laki,
Na hinahandugan ng busong pagkasi,
Na sa lalong mahal nakapangyayari,
At ginugulan ng buhay na iwi?

Ay! Ito’y ang inang bayang tinubuan:
Siya’y iona’t tangi sa kinamulatan
Ng kawili-wiling liwanang ng araw
Na nagbigay-init sa buong katawan.

Kalakip din nito’y pag-ibig sa Bayan,
Ang lahat ng lalong sa gunita’y mahal,
Mula sa masaya’y gasong kasanggulan
Hanggang sa katawa’y mapasa-libingan.

Sa aba ng abang mawalay sa bayan!
Gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay,
Walang alaala’t inaasa-asam
Kundi ang makita’y lupang tinubuan.

Pati ng magdusa’y sampung kamatayan
Wari ay masarap kung dahil sa bayan
At lalong mahirap. Oh, himalang bagay!
Lalong pag-irog pa ang sa kanya’y alay.

Kung ang bayang ito’y masasa-panganib
At siya ay dapat na ipagtangkilik,
Ang anak, asawa, magulang, kapatid;
Isang tawag niya’y tatalidang pilit.

Hayo na nga, hayo, kayong nagabuhay
Sa pag-asang lubos ng kaginhawahan
At walang tinamo kundi kapaitan,
Hayo na’t ibangon ang naabang bayan!

Kayong nalagasan ng bunga’t bulaklak
Ng kaho’y ng buhay na nilanta’t sukat,
Ng bala-balaki’t makapal na hirap,
muling manariaw’t sa baya’y lumiyag.

Ipahandug-handog ang busong pag-ibig
At hanggang may dugo’y ubusing itigis;
kung sa pagtatanggol, buhay ay mapatid,
Ito’y kapalaran at tunay na langit!

Maligaya sana ang lahat, kung may tunay na kalayaan!!!

Viewed 1466 times by 365 viewers